W sobotę odwiedziłem Stadion im. Floriana Kapały w Rawiczu. Zrobiłem okrążenie po trybunach, z którymi łączy mnie parę wspomnień. Kolejarz jest/był klubem jedynym w swoim rodzaju, napędzanym przez lokalnych pasjonatów. Kiedy jednak najlepsi rozpoczęli prawdziwy wyścig zbrojeń i walkę o mistrzostwo bez względu na koszty, klub z najmniejszego polskiego ośrodka żużlowego niejednokrotnie walczył o przetrwanie, Ciężko było jednak spinać budżet mając wsparcie 300 czy 500 kibiców na stadionie.
Kiedy istnienie klubu wisiało na włosku, walczono o możliwość współpracy dwóch wielkopolskich ośrodków. W końcu udało się stworzyć regulamin pod model takiej współpracy. Nie wykluczam, że centrala została w pewien sposób postawiona pod ścianą i zgodziła się na nowe rozwiązanie, nie chcąc utracić jednego (kolejnego) z ośrodków. Warto pamiętać, że w latach 2016-2017 ogromne problemy były w Gnieźnie i Lublinie, Rawicz ledwo wiązał koniec z końcem, a jeszcze były inne drużyny, których przyszłość stała pod wielkim znakiem zapytania. Ligowy żużel w Polsce naprawdę był wtedy w sporym kryzysie.
W 2018 roku nowy regulamin pozwolił na rozpoczęcie współpracy. Unia Leszno miała zaplecze szkoleniowe, dzięki czemu jej zawodnicy mogli zdobywać doświadczenie w prawdziwych pojedynkach ligowych. Kolejarz nadal istniał i startował w lidze, a pomoc z Leszna nie polegała wyłącznie na dostarczeniu składu. Klub „ubrano” w nową otoczkę graficzną i marketingową, co przyciągnęło na trybuny kibiców. Obopólna korzyść.
W drużynie Unia Kolejarz Rawicz w ciągu tych czterech lat w składzie pojawiali się m.in.: Damian Baliński, Bartosz Smektała, Dominik Kubera, Brady Kurtz, Jaimon Lidsey, Szymon Szlauderbach, Wiktor Trofimow, Luke Becker, Kacper Pludra, Krzysztof Sadurski, Keynan Rew, Damian Dróżdż, Damian Ratajczak. Niezłe zestawienie.
Pojechałem do Rawicza w 2021 r. na mecz na szczycie, w którym Kolejarz Rawicz rozbił Kolejarza Opole. Trybuny – można tak powiedzieć – prawie pękały w szwach, w porównaniu z tym, co działo się przed 2018 rokiem. Kibice chcieli awansu, ale awansu nie było. I może dobrze, bo od 2022 roku weszły rozgrywki Ekstraligi U24, a centrala zabroniła dalszej współpracy w formie obowiązującej w latach 2018–2021. Unia, podobnie jak inne ośrodki ekstraligowe, miała obowiązek wystawiać drużynę w nowych rozgrywkach, obowiązkowych dla wszystkich klubów z najwyższej klasy rozgrywkowej. Współpracy nie zabroniono, ale zmieniono zasady. Formalnie leszczynianie musieliby zgłosić do rozgrywek drugą drużynę, czyli de facto musieliby utrzymywać trzy zespoły (Ekstraliga. Ekstraliga U24, 2. Liga).
Szkoda, że oddolna inicjatywa została zduszona przez brak chęci szkolenia w innych ośrodkach ekstraligowych. Bo przecież dlatego wprowadzono regulamin szkoleniowy, a potem Ekstraligę U24, jako szansę startów dla nadprodukcji juniorów, którzy nie mieli gdzie startować. To znaczy tak się wydawało w 2022 roku, bo cel Ekstraligi U24 okazał się zupełnie inny. Ale to temat na kolejny artykuł.