Stadion: Pista Santa Marina (Via Santa Marina)
Długość toru: 334 m
Szerokość toru: 12 m (proste), 22 m (łuki)
Lonigo jest 15-tysięcznym miasteczkiem, położnym w regionie Wenecja Euganejska, w prowincji Vicenza. Warto zwiedzić sobie niezbyt duże, ale zabytkowe centrum oraz spory okrągły park, którego główna aleja była kiedyś… torem żużlowym.
Aktualny tor, otwarty w 1977 roku, jest dla mnie kultowym obiektem. Bardzo chciałem tutaj przyjechać. Decyzja burmistrza Lonigo o zamknięciu stadionu dla speedwaya w październiku 2018 roku była dla mnie sporym ciosem. Na szczęście burmistrz został zmieniony po kolejnych wyborach, a lokalni działacze szybko doprowadzili tor do stanu używalności. W październiku 2022 r. odbyły się pierwsze o po długiej przerwie zawody.
Udało mi się przyjechać tutaj w 2023 i 2024 r. Lubię tutejszy klimat, otoczenie stadionu, widok na wzgórze z willą Rocca Piasana i wieżę Convento dei Frati Minori di S. Daniele. Za przeciwległą prostą w tle widać Alpy.
Tor jest jedyny w swoim rodzaju. Kiedyś wydawało mi się, że jest strasznie długi, a tymczasem ma zaledwie 334 metry długości i absurdalnie szerokie łuki. Lokalni kibice opowiadali, że bywała tutaj świetna walka i jestem w stanie w to uwierzyć. Tor ma stosunkowo krótkie łuki i długie proste, więc jest to to większa agrafka.
W 2024 r. organizatorzy walczyli z pogodą. Zawody udało się rozegrać pomimo ogromnych opadów w ciągu kilku wcześniejszych dni. Były to ostatnie zawody w sezonie, więc bardziej chodziło o w miarę bezpieczne odjechanie turnieju Mistrzostw Europy Par niż o wielkie emocje.
Niezależnie od emocji nadal uważam ten obiekt za wyjątkowy. Cieszę się, że znów jest czynny, a jeszcze bardziej z tego, że udało mi się tutaj przyjechać.
